28 Rocznica

20-22 sierpnia 1981 r. w ramach obchodów pierwszej rocznicy podpisania porozumień sierpniowych 1980 r., z inicjatywy władz Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego "Solidarność" i środowisk artystycznych, zorganizowano w gdańskiej hali "Olivia" ogólnopolski Pierwszy Przegląd Piosenki Prawdziwej "Zakazane piosenki". W skład komitetu organizacyjnego imprezy weszli przedstawiciele Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność" z Lechem Wałęsą, jako honorowym przewodniczącym biura festiwalowego na czele, a także Andrzej Wajda, Maciej Zembaty (dyrektor artystyczny), Jerzy Janiszewski, Andrzej Czeczot, Waldemar Banasik (dyrektor organizacyjny) i Maciej Karpiński (reżyser). Jak przystało na niezależną od władz imprezę, również "Zakazane piosenki" objęto specjalną ochroną operacyjną. Trójmiejska Służba Bezpieczeństwa miała przede wszystkim zminimalizować możliwość oddziaływania na społeczeństwo "wrogich antysocjalistycznych treści", które miały towarzyszyć festiwalowi.

Kontrola operacyjna Zakazanych piosenek.

Przegląd Piosenki Prawdziwej "zabezpieczały" cztery wydziały KW MO w Gdańsku - II, III, III "A", "T" i paszportów. Wydział II miał zapewnić bieżący dopływ informacji z festiwalu i ograniczyć "oddziaływanie imprezy na środki masowej informacji". Wydziały III i III "A" zajęły się całością "zabezpieczenia operacyjnego" przeglądu. Dziewięciu funkcjonariuszy SB, wyposażonych w sprzęt, miało przez cały czas nagrywać przebieg imprezy, dokumentować wszelkie wystąpienia o charakterze "antypaństwowym i antyradzieckim" oraz "ujawniać osoby prowokujące negatywne zachowania publiczności". Utrzymywali oni stały kontakt z pracownikiem Wydziału "B", "zaopatrzonym w środki łączności bezprzewodowej". Wydział "B" zakładał podsłuchy i kamery w hotelach, w których zatrzymywali się przyjezdni goście. Techniką operacyjną objął też halę "Olivia", a w razie potrzeby przekazywał również informacje (fotografie) na temat osób "zachowujących się prowokacyjnie". Całością operacji dowodził sam zastępca naczelnika Wydziału III KW MO w Gdańsku, mjr Jerzy Dornski.

Określona atmosfera imprezy

Pierwszy Przegląd Piosenki Prawdziwej "Zakazane piosenki" rozpoczął się 20 sierpnia 1981 r. Na festiwal złożyły się trzy pięciogodzinne programy artystyczne prezentowane przez trzy kolejne dni. Imprezę podzielono na dwie części: konkursową, w której wykonawcy ubiegali się o nagrody złotego, srebrnego i brązowego "Knebla", oraz część, podczas której odbywały się koncerty zespołów muzycznych, występy kabaretowe i wręczanie nagród.

Scenografia Przeglądu Piosenki Prawdziwej,
Gdańsk 20-22 sierpniu 1981

Organizatorzy przeglądu zadbali o odpowiednią oprawę imprezy, którą podkreślał zwłaszcza wystrój sceny w hali "Olivia". Tak pisali o tym funkcjonariusze SB: "W celu stworzenia określonej atmosfery odpowiadającej charakterowi imprezy jej organizatorzy umieścili nad sceną karykatury byłych przywódców partyjnych i rządowych (Bolesława Bieruta, Józefa Cyrankiewicza, Władysława Gomułki, Piotra Jaroszewicza, Edwarda Gierka), pozostawiając dwa wolne miejsca, co sugerowało miejsca dla kolejnych przywódców". Poza tym "przed rozpoczęciem pierwszego koncertu wewnątrz obiektu rozrzucono znaczne ilości prasy codziennej krajów socjalistycznych (NRD i Czechosłowacji), która była rozdeptywana przez jego uczestników".W drugim dniu festiwalu sprawa karykatur oraz podeptanej "prasy codziennej krajów socjalistycznych" stała się nawet przedmiotem specjalnej rozmowy organizatorów przeglądu z wicewojewodą i prezydentem Gdańska, którzy nakazali usunąć z "Olivii" podobizny przywódców Polski Ludowej i rozrzucone gazety. Jednak pomimo ingerencji władz w hali pojawiły się jeszcze inne "antysocjalistyczne akcenty". Na ścianach przyklejono gazety z informacjami na temat IX Zjazdu PZPR, które przekreślono czerwona farbą. Ponadto już w pierwszym dniu festiwalu halę oplakatowano afiszami z napisem: "Chcesz znać "Prawdę" - czytaj "Trybunę Ludu".

Ballady o dużym ładunku politycznym

Laureatami Zakazanych piosenek zostali: Jacek Zwoźniak, który wykonał utwory: Najpiękniejsza w klasie robotniczej i Piosenka na wszelki wypadek; Jacek Kaczmarski (Świadkowie i Rejtan); Małgorzata Bratek (Kiedym stawił się i Modlitwa); Maciej Zembaty (Izba chorych i Brygadzista Albin); zespół "Pomorzanie" (Ten grudniowy dzień i Mario Matko); Zbigniew Sekulski (List i Między wschodem a zachodem świata); Jan Tadeusz Stanisławski (Z naganem do MHD); Aleksander Grotkowski (Rozmowy ministra ze studentami i Ballada o św. Włodzimierzu) oraz Maciej Pietrzyk (Piosenka dla córki i Sierpień'80). Nagrodę specjalną, ufundowaną przez Gdański Komitet Obrony Więzionych za Przekonania wręczono Piotrowi Szczepanikowi i Ewie Dałkowskiej.W swoich raportach funkcjonariusze SB nie stronili od analiz literackich zaprezentowanych utworów. Szef SB w Gdańsku, płk Władysław Jaworski; pisał nawet, że "większość przedstawionych utworów miała charakter ballad satyrycznych o dużym ładunku politycznymi, powstałych spontanicznie w czasie wydarzeń grudniowych i sierpniowych. Swoistym mottem, którym rozpoczynano kolejne dni imprezy, była piosenka w wykonaniu Mieczysława Cholewy Ballada o Janku z Gdyni nawiązująca do wydarzeń grudniowych". Płk Jaworski zwracał uwagę zwłaszcza na dwie zwrotki ballady Cholewy:
"Huczą petardy, ścielą się gazy,
Na robotników sypia się razy,
Padają dzieci, starcy, kobiety.
Janek Wiśniewski padł.
Krwawy Kociołek to kat Trójmiasta.
Przez niego giną dzieci, niewiasty,
Poczekaj draniu, my cię dostaniem.
Janek Wiśniewski padł."

Omawiając przebieg festiwalu, bezpieka zwracała uwagę na to, że większość piosenek zawierała akcenty satyry "antypaństwowej, antypartyjnej i antyradzieckiej". W jednym z raportów SB czytamy: "W wielu tekstach podkreślano manipulowanie Polską przez Związek Radziecki, podkreślano, iż trzymilionowa organizacja uzurpuje sobie prawa do rządzenia trzydziestotrzymilionowym narodem, że IX Zjazd PZPR był marginesowym wydarzeniem w życiu narodu. Drwiono z opieszałości prac Rządu, atakowano Mieczysława Rakowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego". Za szczególnie negatywne uznano zachowanie:
Macieja Zembatego, który naśmiewał się z sejmu PRL i Albina Siwaka; Zbigniewa Sekulskiego, który "popularyzował radzieckich dysydentów na przykładzie Sołżenicyna ; Jerzego Klesyka, który miał powiedzieć, że w "Polsce istnieje jednostka prowokacji prasowej Jerzy Urban", a " jeden Urban równa się dwóm Siwakom"; Stanisława Klawe, który w jednej piosenek śpiewał: "Księżyc jak sierp na gardle, a serce wali jak młot";
Jana Tadeusza Stanisławskiego, który w jednej z piosenek zaatakował działacza Komunistycznej Partii Czechosłowacji tow. Lipawskiego oraz odniósł się do ewentualnej interwencji ZSRR w Polsce słowami: "Mówiła mi mama, by się nie bać chama, bo cham to jest cham i się boi sam"; Aleksandra Grotkowskiego, który ośmieszał Włodzimierza Lenina "przez interpretację utworu";
- zespołu "Wały Jagiellońskie", który w "komentarzu przed piosenką stwierdził, że Jaruzelski jest uczciwy, gdyż jak obiecał, że będzie gorzej, to z żelazną konsekwencją to realizuje".

Za szczególnie napastliwe SB uznała głównie monologi Jacka Fedorowicza, który ośmieszał postacie Mieczysława F. Rakowskiego, Stanisława Kociołka, Stanisława Gucwy i Albina Siwaka, a ponadto stwierdził "złośliwie pod adresem PZPR, że do kształtowania świadomości politycznej powinna używać tylko dwóch środków masowej komunikacji, które kupi za swoje pieniądze, a nie środków stanowiących własność społeczną". "Zawarł on również aluzję- pisali funkcjonariusze SB -że artykuły żywnościowe przekazywane do Polski z Zachodu przechodzą tranzytem do Związku Radzieckiego".

Materiał dzwiękowy jaki zarejestrowano podczas festiwalu wydano na dwóch kasetach sygnowanych przez Radio Solidarność. Później można je było kupić w podziemnych oficynach wydawniczych i na spotkaniach opozycyjnych. W 1981 roku wydano w USA podwójny album winylowy który nosił tytuł "Piosenki Solidarności" a w 2001 roku wznowiono ten materiał na dwóch kompakt dyskach


Zakazane Piosenki - I Przegląd Piosenki Prawdziwej


Kaseta

Winyl


Kompakt

Piosenki Prawdziwe

Cave

Kolejna grupa jednej płyty którą warto przypomnieć , bo niezły album nagrali i całkowicie na to zasługują. Mimo że przepadli bez wieści pozostawili po sobie materiał którego nie mają się co wstydzić. Upłynąło już piętnaście lat od jej wydania , wcale się tego nie czuje i płyta nadal dobrze brzmi.
Powstali w Tarnowie w 1991 roku . Inspiracją dla nich były takie grupy jak Police, Rush, Yes czemu dali wyraz umieszczając na debiutanckim albumie cover Police "Roxanne" i utwór "90126", który jednoznacznie nawiązuje do albumu grupy Yes. Nie jest to jakieś ślepe powielanie patentów brzmieniowych wymieniowych wykonawców , ale własna próba połączenia popu , rocka i progresywnego brzmienia połowy lat 80-tych. Dodajmy bardzo udana próba. Doskonałe opanowanie instrumentów, bardzo dobra realizacja z dbałością o szczegóły to jest to co może się na tej płycie podobać. Pozatym jest tu dużo przestrzeni i elegancji , nie ma niepotrzebnych dźwięków, wszystko jest na swoim miejscu. Mimo że jest to rockowa płyta brakuje mi na niej trochę rockendrolowego szaleństwa, no ale to moje osobiste odczucie . Dość gadania czas coś posłuchać . Aha ,dzięki Zuchu666 za rip.

Cave (1995)

KLIK

ŁOSOWSCY

Na niedzielny, leniwy wieczór proponuje płytę łączącą pokolenia. Dobrze się tego słucha a jeśli ktoś chciałby jeszcze coś poczytać , to dołączam artykuł z onet-u napisany przez Przemka Jurka, który wydał mi się bardzo interesujący. Napisany we wrześniu tego roku wydaje mi się dobrym dodatkiem do tej muzyki.


Nowe Narodziny (1994)

KLIK

W lipcu ukazała się pierwsza po 15 latach solowa płyta Sławomira Łosowskiego. Dawny lider grupy Kombi nie trafił niestety na listy bestsellerów, ale ma czyste sumienie i wciąż pozostaje sobą. Niewiele dawnych gwiazd polskiego mainstreamu może to o sobie powiedzieć.

Koleje losu krajowych tytanów rockowego boomu z lat 80. mogą naprawdę zadziwić. To temat na frapujące i pouczające studium o wzlotach i upadkach, o złamanych karierach i desperackich próbach powrotu na muzyczny parnas. Eksplozja wolności, rozkwit piractwa i nowe muzyczne mody (choćby na grunge) po 1989 r. wymiotły z mediów albo zepchnęły na margines rynku wielu artystów, którzy wcześniej sprzedawali kilkusettysięczne nakłady płyt i brylowali na listach przebojów. Jedni stracili status gwiazdy na rzecz pozycji "żywej legendy" i festynowo-dożynkowej atrakcji dla sentymentalnych 30-latków, z założenia spektakularne powroty innych mało kogo obeszły, i tylko nieliczni – jak Lady Pank, Maanam, Perfect czy Budka Suflera – jakoś dali sobie radę w nowych warunkach. Po największych pechowcach pozostały do dziś mgliste wspomnienia, lekko obciachowe przeboje na składankach i pożółkłe plakaty z "Dziennika Ludowego" na strychach, większości przypadł los trudnych do ubicia dinozaurów, niby wciąż artystycznie aktywnych, ale często traktowanych z pobłażaniem bądź wręcz z jawną niechęcią – zarówno przez nowy narybek w branży, jak i dawnych, nierzadko rozgoryczonych fanów. A Sławomir Łosowski stoi z boku.

Lider z dorobkiem

Tylko na ostatniej studyjnej płycie Kombi ("Tabu" z 1989 r.) Sławomir Łosowski nie jest podpisany jako lider. Do tamtej pory – począwszy od debiutanckiego longplaya "Kombi" z 1980 r. przez "Królów życia" (1981 r.) i "Nowy rozdział" (1984 r.) aż po "Kombi 4" (1985 r.) to właśnie przede wszystkim on – jak na prawdziwego pryncypała przystało – stanowił o muzycznym obliczu zespołu. Oczywiście – charakterystyczny głos Grzegorza Skawińskiego, brzmienie jego gitary, słynna czerwona elektroniczna perkusja Simmonsa, którą przez jakiś czas obsługiwał znany z SBB Jerzy Piotrowski, oraz upodobanie do funku wyczuwalne w błyskotliwej grze basisty Waldemara Tkaczyka – to wszystko także tworzyło specyficzny, nowoczesny jak na tamte czasy sound Kombi, ale jego główną składową była ogromna bateria instrumentów klawiszowych, wspomagana z czasem przez komputer Commodore 64. A całą tę maszynerię obsługiwał Sławomir Łosowski. Pierwsze hity zespołu (instrumentalne "Wspomnienia z pleneru", "Przytul mnie" i nieco późniejszy "Taniec w słońcu") były jego kompozycjami. Podobnie jak największy przebój, czyli nieśmiertelne "Słodkiego, miłego życia". Oraz znany z czołówki programu "5-10-15" utwór "Bez ograniczeń". I tak udane piosenki jak „Nie ma jak szpan", "Kochać cię – za późno", "Za ciosem cios", "Gdzie tak biegniecie bracia", "Nietykalni – skamieniałe zło", "Pamiętaj mnie", czy jeden z najlepszych, choć zapomniany i niedoceniony utwór "Czekam wciąż" z czwartej płyty grupy.

Koledzy z ambicjami

Pozostałym muzykom wypada jednak oddać sprawiedliwość. Grzegorz Skawiński dla Kombi napisał m.in. "Hotel twoich snów", "Królów życia" i "Black And White", a Waldemar Tkaczyk – oprócz wielu tekstów – muzykę do "Linii życia", "Nie ma zysku" i "Naszego rendez vous". Obaj na pewno nie byli wyrobnikami pracującymi pod dyktando szefa, choć można się domyślać, że ten szef twardo obstawał przy jasno sprecyzowanej koncepcji działania i brzmienia kapeli. Choć więc Skawiński i Tkaczyk mieli swój wkład w zespół i swoje powody do satysfakcji, mieli także niemałe prywatne ambicje, które, przynajmniej do pewnego czasu, próbowali pogodzić z działalnością w Kombi. Przez jakiś czas nawet im się to udawało. W 1989 r. Grzegorz Skawiński wydał płytę solową, a w nagraniach towarzyszył mu m.in. Waldemar Tkaczyk. Nie była to co prawda dobra wróżba dla Kombi, ale muzycy deklarowali w wywiadach chęć zwykłej odskoczni od popowej elektroniki na rzecz muzyki hard rockowej, która – jakoby – od zawsze była ich główną pasją. Na początku 1992 roku Kombi przestało jednak istnieć. O obu muzykach słyszeliśmy później wielokrotnie – najpierw grali jako Skawalker, potem z dużym sukcesem działali pod szyldem O.N.A., a gdy zostawiła ich Agnieszka Chylińska, wrócili do biznesu jako KOMBII. Co jednak w tym czasie działo się ze Sławomirem Łosowskim? Co dzieje się z nim teraz? Bo – jak by kto pytał – klawisze w nowym Kombi obsługuje ktoś zupełnie inny.

Samotność zawodowca

Sławomir Łosowski po rozpadzie Kombi wycofał się z czynnego życia muzycznego. Można przypuszczać, że odejście kolegów nie zrobiło na nim specjalnego wrażenia – muzyk miał bowiem znacznie poważniejsze problemy niż potencjalnie trudna perspektywa szukania dla siebie nowego miejsca na scenie. Postępująca choroba jego żony uniemożliwiła mu koncertowanie i w pewnym sensie przykuła do miejsca zamieszkania. W prowincjonalnym bądź co bądź Gdańsku trudno było cokolwiek zdziałać. Sytuacja była jednak o tyle korzystna, że Łosowski był już wtedy właścicielem dobrze wyposażonego studia nagraniowego i mógł – przynajmniej pośrednio – uczestniczyć w procesie twórczym, choćby innych artystów. Mimo wszystkich kłopotów, w 1994 roku zdołał nagrać płytę instrumentalną wraz ze swoim synem, Tomaszem (wtedy muzycznym adeptem, dziś uznanym w branży perkusistą). Album "Nowe narodziny" nie zrobił oczywiście kariery w mediach, choć ukontentował fanów i wzbudził ich nadzieję na więcej. Niestety – na tej jednej płycie się skończyło, artysta zajął się biznesem. O Sławomirze Łosowskim przez długie lata pamiętali tylko zaprzysięgli zwolennicy muzycznej estetyki lat 80.

Wyjście z cienia

Fani dawnego Kombi przez jakiś czas mogli mieć uzasadnioną nadzieję na odrodzenie zespołu w jego klasycznym składzie. Okoliczności były nad wyraz sprzyjające – w 2003 roku grupa O.N.A. przestała istnieć, a trudno było oczekiwać, że Grzegorz Skawiński i Waldemar Tkaczyk przyjmą wyrok losu z pokorą i w pełni sił twórczych nagle (i dobrowolnie) wycofają się z rynku. Reaktywacja wisiała więc w powietrzu. Stare Kombi – w komplecie – pojawiło się nawet w telewizyjnej "Szansie na sukces", a to mogło zwiastować, że pewne rozmowy są już w toku.Jak te rozmowy naprawdę wyglądały, można się tylko domyślać. Wydane przez muzyków oświadczenia (dostępne w Internecie na fan-clubowej, radykalnej w niechęci do duetu Skawiński-Tkaczyk, stronie starego zespołu) są wzajemnie sprzeczne, niewykluczone, że prawda jak zwykle leży po środku, ale zupełnie prawdopodobne, że to właśnie Sławomir Łosowski został pokrzywdzony i ma pełne prawo czuć się oszukany przez swoich – byłych już chyba – kolegów. Na oficjalnej stronie artysty czytamy: "W 2003 roku byli muzycy jego zespołu, bez zgody lidera i założyciela […], z naruszeniem wszelkich norm etycznych i moralnych zawłaszczyli legendarną nazwę Kombi, dokonując manipulacji polegającej na powołaniu do życia grupy o prawie takiej samej nazwie – Kombii. Wiele osób zostało wprowadzonych w błąd i myślało, że jest to reaktywacja legendarnego zespołu w starym składzie. Fani i starzy przyjaciele prawdziwego Kombi przecierali oczy ze zdumienia, nie widząc w składzie lidera i klawiszowa, i słysząc obce im brzmienie."Jak poradziło sobie na rynku KOMBII, wiemy doskonale. Ta uzurpacja okazała się jednak bardzo potrzebnym Łosowskiemu impulsem. Wrócił. Ale działa teraz – jakkolwiek paradoksalnie by to nie zabrzmiało – w podziemiu.

Nowe narodziny

Łosowski swój pierwszy koncert solowy dał w 2004 roku na plaży w Łebie. Był to jego pierwszy występ od 12 lat. Od tamtej pory zagrał jeszcze tylko kilkanaście razy – wraz z synem oraz młodym wokalistą Zbyszkiem Filem, obdarzonym mocnym głosem, zaskakująco zresztą podobnym do głosu Skawińskiego – i choć przez te kilka lat koncentrował się głównie na odświeżaniu starych przebojów, w tym roku postanowił wreszcie nagrać coś nowego. Płyta „Zaczarowane miasto” ukazała się w lipcu nakładem wytwórni MTJ. Składa się na nią pięć piosenek i pięć utworów instrumentalnych, z czego dwa ("Casablanca" i "Zaczarowane miasto") to kompozycje z repertuaru dawnego Kombi. Oprócz tego fani artysty dostali krążek live i bonusową płytę DVD. Płytę poprzedzały single z utworami "Pekin (Digital Sound)", "Miłość to dwoje nas" i "Niebo, które czeka:".Czy album stał się bestsellerem? Jak wiadomo – nie, bo na żadnej empikowej liście nikt go jak dotąd nie widział, a i na empikowej półce dostrzec go równie niełatwo. Płyta trafiła przede wszystkim do najwytrwalszych fanów artysty, singlowe piosenki zyskały aprobatę w serwisie YouTube, lecz szału nie było. I zapewne nie będzie. Ale wydanie tej płyty postawiło Sławomira Łosowskiego w sytuacji, której dwie dekady temu zapewne nie byłby w stanie sobie wyobrazić.

Pop z podziemia

Jak to wygląda? Przede wszystkim artysta ma radykalnie mniejsze grono odbiorców niż kiedyś. Nagrywa dla firmy, która nie słynie w Polsce z możliwości promocyjnych, a i z dystrybucją nie jest u niej najlepiej. Jego działania wspiera fan-club, który w uwielbieniu dla swego idola jest absolutnie – i często aż do granic rozsądku i przyzwoitości – bezkrytyczny (warto sprawdzić na forum oficjalnej strony Łosowskiego, jak bardzo dostało się Tymonowi Tymańskiemu, gdy w jednym z wywiadów nieopatrznie skrytykował Kombi, zresztą – i stare, i nowe). Koncertuje tylko w wybranych miejscach i z rzadka – i na pewno nie z konieczności. Funkcjonuje w zasadzie poza branżą i z pewnością – choćby jako kompozytor "Słodkiego, miłego życia" – nie musi już grać dla pieniędzy. Krótko mówiąc – Łosowski działa dziś jako artysta podziemny, znany nielicznym i w pewnym sensie – elitarny.Najciekawsze w tym wszystkim jest jednak co innego. Otóż Sławomir Łosowski – a to nie może nie zasługiwać na szacunek – pozostał wierny sobie. Okazało się bowiem, że wbrew utyskiwaniom i licznym złośliwościom krytyków muzycznych z lat 80. Kombi wcale nie było aż tak cyniczne i koniunkturalne jak powszechnie sądzono. Dziś, po ponad dwóch dekadach od najlepszych czasów w dziejach zespołu, jego lider wciąż gra w stylu, który dobrze znamy z "Nowego rozdziału" czy "Kombi 4". Teraz już nie musi – można więc mieć pewność, że po prostu chce. Gra to, co lubi, wciąż na tych samych instrumentach (m.in. na słynnym modelu Yamahy DX-7 czy na Prophecie 5), i ciągle ma swoje unikalne i z miejsca rozpoznawalne brzmienie. Że to wszystko archaiczne, dla wielu obciachowe i zupełnie niemodne? Nieważne. Ważne, że z serca.

Hasiok

Kilka tygodni temu niezawodny Piotyr2 podrzucił mi dwa albumy Hasioka do posłuchania. O grupie nie wiedziałem nic konkretnego, ot kiedyś dawno temu obiła się o uszy nazwa. Tak więc pogrzebałem w starych gazetach i znalazłem artykuł a właściwie wywiad z grupą, który przeprowadził miesięcznik "Tylko Rock" po wydaniu ich debiutanckiej płyty. Więcej informacji o grupie na ich stronie http://www.hasiok.art.pl/


TYLKO ROCK , Grudzień 1996 r.
"....Zaczęli w styczniu tego roku, a już legitymują się debiutancką płytą.
Jak wróciłem ze Stanów na jesieni 1995 roku, zacząłem współpracować ze swoim kumplem Guru, gościem który pisze teksty- opowiada Marian.
On wpadł na pomysł dodania do nich muzyki. Siadłem za komputerem , pierwszy raz w życiu zaprogramowałem perkusję i zaaranżowałem do tego gitarę. Za miktofonem stanął Wulgar i powstało czteroutworowe demo. Rozesłaliśmy je do kilku wytwórni ,spodobało się i tak poszło. Wybraliśmy lokalną firmę ponieważ wiedzieliśmy, że jak uderzymy do dużego koncernu, będzie więcej kasy na promocję, ale nie będziemy mieli nic do powiedzenia. Tu mamy pełną swobodę.
Kilka utworów na płycie wyrapowanych jest w autentycznej śląskiej gwarze.
Ja tak mówię od urodzenia : podwórko , bieganie po torach i tak dalej... W Chorzowie w innym języku się w ogóle nie rozmawia. Dopiero w szkole nauczyłem się mówić po polsku - mówi Wulgar
Nie ma się czym chwalić i nie ma się czego wstydzić-uzupełnia Marian.
Po prostu tak tu jest. Zapytaj gościa w Suwałkach z czym mu się kojarzy Sląsk. Powie ci że syf, brud, powietrze którym nie da się oddychać.
Teksty nie są do końca dołujące. Chcieliśmy nimi trochę sprowokować , dla jaj. W rockenrollu zaginęła gdzieś chęć prowokowania dla samego prowokowania, to co było w jego początkach. My chcieliśmy do tego powrócić na tej płycie.
Album Brudy jest zróżnicowany pod względem muzycznym. Obok hiphopowych rytmów słychać tu ostre riffy, ale i funkującą gitarę.
Chodziło o to aby nie zamykać się w jednej stylistyce. Chłopaki napisali kilkanaście tekstów, które są bardzo różne i zrobienie tego w jednym stylu byłoby nieporozumieniem. Elementem stałym płyty jest wokal reszta sobie błądzi...
W otwarciu na inne rodzaje muzyki pomogła Marianowi nauka w Guitar Istitute of Technology w Los Angeles.
Duże się nauczyłem o tym biznesie i realnie oceniam swoje szanse: jak ktoś mnie dostrzeże, to będę już pod trzydziestkę, co oznacza w tym interesie emeryta. Postanowiłem wrócić, w Polsce mam przyjaciół , rodzinę , punkt oparcia. Poza tym nie musisz decydować się na wszystko by osięgnąć sukces. Mieszkałem z kumplem, losy jego kapeli zależały od zrobienia laski szefowi wytwórni płytowej... Tam nikt się nad tym specjalnie nie zastanawia - jeżeli poświęciłeś kilka lat życia, to poświęcisz się i w tym momencie."



Brudy (1996)

1. Gaz
2. Talk Show
3. Gonimy
4. Heimat
5. Jedziemy na mecz
6. Halina
7. Brudy
8. Co Ty wiesz
9. W moim familoku
10. Chwasty

KLIK


Siła konkretu (2003)

1. Gangsta
2. O Wandzie co pożądała Niemca
3. Idą choroby
4. Dwie baterie
5. Pieśń o Rolandzie
6. Fast Food
7. Szeptowski (Du schweine)
8. Fryderyki
9. Szpital Nr 1
10. Wyluzuj się

KLIK