środa, 30 czerwca 2010

Andrzeja Dąbrowskiego Antologia Kaliska

Właśnie ukazała się nakładem kaliskiego wydawnictwa "Edytor" książka "Antologia muzyki rozrywkowej w Kaliszu". Autorem jest Andrzej Dąbrowski dziennikarz muzyczny -twórca audycji "Made in Poland" w Radiu Centum w Kaliszu. Autor był tak miły, że podesłał mi swoje dzieło, więc w ramach rewanżu chcałem je tu rozleklamować. Książka jest pięknie wydana na wysokiej jakości papierze i co najważniejsze, dołączone są do niej dwie płyty z orginalnymi często unikatowymi nagraniami kaliskich grup bluesowych i rockowych.


Okazuje się, że Kalisz to nie tylko najstarsze miasto w Polsce, ale i po części kolebka muzyki rockowej w naszym kraju. W publikacji tej autor podejmie próbę opowiedzenia historii rozwoju szeroko pojętej muzyki rockowej w Kaliszu. Zaczynając od pierwszych zespołów big beatowych w 1962 roku, poprzez spektakularne oglnopolskie festiwale w 1969, 1972 i 1973 roku oraz pierwsze sukcesy kaliskich formacji: Młodego Bluesa, Efektu czy już w latach 80- tych: 62-800, Trzeciego Składu, Rekonstrukcji. Publikacja zawiera także obszerne informacje o grupach nie znanych ogólnopolskiej publiczności, a wartych przedstawienia ze względu na ciekawą i wartościową muzykę, którą tworzyły. Całe wydawnictwo okraszone jest masą zdjęć, niejednokrotnie unikatowych oraz wypowiedziami muzyków i działaczy kulturalnych. Jest to fascynująca opowieść o trzech dekadach rozwoju muzyki nie tylko rockowej. Trzeba nadmienić że jest to chyba pierwsza w naszym kraju tego typu publikacja. Zajmująca się muzyczną historią jednego miasta. Jak zapowiada autor, jeśli publikacja się spodoba i będzie na nią pozytywny oddźwięk to z przyjemnością zajmie się opisaniem takiej historii o Ostrowie.

Książkę można nabyć na stronie http://www.znetu.com/



CD 1
1.MŁODY BLUES - Nie zapomnę (1969)
2.MŁODY BLUES - Błękitnz Blues (1969)
3.MŁODY BLUES - Dokąd idziesz (1969)
4.GRUPA KALISZ - Move Over (1972)
5.EFEKT - Dla niej (1975)
6.TRZECI SKŁAD - utwór instrumentalny - FMR Jarocin 1980
7.TRZECI SKŁAD - Blues nie blues (1981)
8.TRZECI SKŁAD - utwór instrumentalny (1983)
9.TRZECI SKŁAD - utwór instrumentalny (1983)
10.62-800 - Z Tobą Tańczyć (1983)
11.62-800 - Na przekór (1983)
12.62-800 - Pożegnanie z "62-800" (1983)
13.HUSH - Fikus (1980)
14.HUSH - Jak każdy człowiek (1981)

CD 2
1.HUSH - Bądź człowiekiem (1981)
2.FANTOM DZIECIŃSTWA - Testament dzieciństwa (1982)
3.FANTOM DZIECIŃSTWA - Fikus (koncert w WDK Kalisz kwiecień 1982)
4.REKONSTRUKCJA - Wyindywidualizowani (1982)
5.REKONSTRUKCJA - Dla Radka - FMR Jarocin 1983
6.REKONSTRUKCJA - Helikopter (PR Szczecin 1982)
7.SKOWYT - Mamo (1982)
8.SKOWYT - Dokąd idziesz (1984)
9.SKOWYT - Utwór instrumentalny (1984)
10.NATASHA - Zabij go (1985)
11.NATASHA - Cywilizacja (1985)
12.NATASHA - Agoń (1985)
13.TANGER - Nie mów nic (1992)
14. PRZEMYSŁAW ŁUKASIEWICZ - Utwór instrumentalny (1992)
15. PRZEMYSŁAW ŁUKASIEWICZ i MAD BAND - Taki mój los (1992)
16.PRZEMYSŁAW ŁUKASIEWICZ i RMI - Spadek (1994)


KLIK

Rock na Zamku


W niedzielę, 18 lipca 2010 roku, zadrżą w posadach mury renesansowego
szydłowieckiego zamku. Na fanów rocka czeka wspaniała muzyczna uczta - 12 godzin
solidnego gitarowego grania. Festiwal “Rock na Zamku” - pod takim hasłem odbywa się impreza - rozpocznie się około godziny 12.00. Scena na wyspie należeć będzie do
finalistów ogólnopolskiego konkursu młodych talentów. Wystąpi około 10 zespołów
wyłonionych w drodze preselekcji nagrań, dokonanych przez profesjonalne jury złożone z zawodowych muzyków i dziennikarzy muzycznych. To samo gremium, przy wsparciu publiczności, zadecyduje o wyłonieniu laureata w trakcie konkursowych występów - to one będą prawdziwym sprawdzianem umiejętności i talentu wykonawców.
Zwycięzca rywalizacji wystąpi wieczorem jako support gwiazd wieczoru. Około godziny 19.00 na scenie pojawią się giganci rocka w oryginalnych, legendarnych składach: Oddział Zamknięty z Krzysztofem Jaryczewskim i TSA z Markiem Piekarczykiem i Andrzejem Nowakiem!
Festiwal jest hołdem dla Andrzeja Siewierskiego, rodowitego szydłowiaka, tragicznie
zmarłego wokalisty Azylu P., charyzmatycznego autora przebojów, które w latach
80-tych śpiewała cała Polska. Po dziś dzień jego koledzy artyści obdarzają Go ogromną estymą, a On sam - na fali powracającego zainteresowania tradycyjnym rockiem - staje się w oczach fanów artystą kultowym, kolejną tragiczną legendą rocka.
Organizatorami imprezy są Fundacja “Jest jeszcze na Ciebie czas” im. A. Siewierskiego i Szydłowieckie Centrum Kultury “Zamek”.

Imprezie patronuje burmistrz miasta Szydłowca - Andrzej Jarzyński i władze miejskie. Jeśli festiwal na zamku spotka się z dużym zainteresowaniem fanów, organizatorzy obiecują powtórkę w kolejnych latach, niewykluczone że z udziałem kultowych zespołów glam- i hard-rockowych z Europy i Stanów Zjednoczonych.

Wstęp na część konkursową jest bezpłatny! Przewidywana cena biletów na wieczorny
koncert gwiazd tylko 30-40 złotych, taniej w przedsprzedaży. Liczba miejsc jest niestety ściśle limitowana ze względu na ograniczoną pojemność zamkowego dziedzińca. Ma to swoją dobrą stronę: gwiazdy będą niemal na wyciągnięcie ręki - marzenie każdego fana!

Szydłowiec/Warszawa, 15.6.2010

Kontakt:
Darek Grudzień
e-mail:
rocknazamku@gmail.com
www.rocknazamku.pl

Informacja dla młodych zespołów pragnących wystąpić w konkursie festiwalu "Rock na Zamku" im. Andrzeja Siewierskiego :
Jury Pod przewodnictwem Marka Wiernika.
Dla zwycięzcy nagroda pieniężna i koncert przed Legendami Rocka , OZ z Krzysztofem Jaryczewskim i TSA .
Zgłoszenia do 30-go czerwca .
Dwa utwory własne plus zadeklarowany utwór Azyl P.

Więcej informacji na stronie www.rocknazamku.pl
E-mail rocknazamku@.pl

sobota, 26 czerwca 2010

Złe Psy

Andrzej Nowak jest wielce charyzmatyczną postacią naszej sceny rockowej. Ci, którzy choć w niewielkim stopniu interesują się polską muzyką rockową wiedzą że był założycielem i gitarzystą TSA. Po odejściu z grupy,występował u boku Martyny Jakubowicz, brał udział w wielu projektach muzycznych a później jako filar zespołu Tadeusza Nalepy, pomagał mu w powrocie na scenę. To właśnie zafascynowanie muzyką Nalepy, spowodowało że Andrzej w dzieciństwie sięgnął po gitarę . W czasie gdy współpracował z Nalepą, narodził się pomysł powałania do życia grupy grającej muzykę "pełną kurzu amerykańskich autostrad i pomruku motocykla Harley-Davidson". Nazwał ją HARLEY DAVIDSON BAND jako wyraz swojej fascynacji Ameryką i motocyklami. W składzie znaleźli się, Jarosław Szlagowski i Bodek Kowalewski. Grupa nie istniała długo, wystąpiła w Jarocinie 86 i podobno zrealizowała jedną swesję nagraniową. Mimo to, jak przyznaje Nowak była pierwowzorem powstałego w 1999 roku zespołu - ZŁE PSY. Kariera zespołu związana była od początku ze światem motocykli i psami rasy pitbull, w których Andrzej jest zakochany od lat. Pierwsze koncerty ZŁYCH PSÓW miały miejsce na licznie organizowanych w Polsce zlotach motocyklowych, gdzie spotykały się zawsze z entuzjastycznym przyjęciem publiczności. Muzyka ZŁYCH PSÓW sięga swoimi korzeniami aż do wartkich nurtów Misissipi i bezdroży USA, które Andrzej dotknął własną stopą, mieszkając przez lata w Stanach. Grupa stała się znana w całym kraju, a jej twórczością zainteresowała się wytwórnia płytowa Metal Mind Productions, czego rezultatem było wydanie w 2002 roku pierwszego CD ZŁYCH PSÓW - "FOREVER". Więcej o grupie na stronie http://www.zlepsy.pl/ z której pochodzi ten tekst.



Recenzja płyty ze strony http://www.rockmetal.pl/ autorstwa Rafała "Negrina" Lisowskiego.

Muszę Wam powiedzieć, że lubię takie płyty - szczere, z energią, z kopem. Jak mawia jeden z moich znajomych: prosto i do przodu. "Forever" to jest taki album, który fanowi uczciwego hardrockowego grania praktycznie nie może się nie spodobać. Co prawda nie znajdziecie tu błyskotliwej oryginalności albo Bóg wie jakiego muzycznego wyrafinowania, ale Andrzej Nowak i Złe Psy oferują w zamian co innego: mocne, klarowne uderzenie i mocny, klarowny przekaz.
Mnie, człowiekowi lubującemu się jednak w swego rodzaju wyszukaniu, najtrudniej przyszło "zaprzyjaźnić się" z Nowakowymi tekstami. Prosty język, nieskomplikowana przeważnie treść - dłuższą chwilę zajęło mi zrozumienie, że przecież to właśnie jest rock'n'roll, to właśnie jest poetyka Harleya, poetyka szczerego, prostego życia. Powiem więcej: po jakimś czasie zaczęły mi się one autentycznie podobać, nawet (na swój sposób) te, które wcześniej przyprawiały mnie o lekkie acz nieprzyjemne ciarki (najlepszy chyba przykład to "Księżycowa": "Patrzę, a on tak na ciebie patrzy / Więc wyrwałem chwasta, niech się chlasta"). Większość tekstów współgra z muzyką (a może to muzyka współgra z tekstami?), dając efekt co najmniej dobry, a w przypadku utworu "Dziad" (jednego z moich ulubionych na płycie) czy zamykającej album lirycznej ballady "Blue Grass" - wręcz przejmujący. Nowak lekko zachrypniętym głosem śpiewa o dobrych i złych stronach miłości, o szczęściu i o zdradzie, a także nieco moralizuje (w "Po co ludzie się kochają" oraz, przede wszystkim, w "Krew się leje").
W warstwie muzycznej debiutancki krążek Złych Psów to, jak wspomniałem na początku, kawał dobrego, szczerego hard rocka, pełnego spontanicznej energii. Płyta ma swój własny styl, nie będący bynajmniej kalką dokonań Andrzeja z TSA - co nie oznacza, że w kawałkach takich jak "Szampan" albo "Ciesz się kobieto" nie czuć trochę tamtego ducha. Można przypuszczać, że na kształt utworów wpływ mieli wszyscy muzycy grupy, którzy w poszczególnych numerach pokazują, że naprawdę wiedzą, jak radzić sobie ze swymi instrumentami. Nie tylko nie sposób doszukać się wad w wykonaniu, ale niektóre partie mogą naprawdę zainteresować - fajna, niebanalna praca sekcji rytmicznej, wyraziste riffy i "klasyczne", dobrze rozpoznawalne solówki Nowaka. Tym, co może niektórych zaskoczy - choć niemal na pewno się spodoba - jest ciężar niektórych numerów, lub przynajmniej ich fragmentów. "Motocykl", "Krew się leje", "piekielny" "Pitbull" (z gościnnymi wokalami jednego z psów Andrzeja, Pini), refreny "Dziada" czy "Księżycowej" - panowie ze Złych Psów nie pozostawiają wątpliwości, że potrafią mocno uderzyć, a momentami zagrać także dość nowocześnie (czego dowodem fragmenty dwóch pierwszych z wymienionych powyżej utworów). Już czekam na możliwość zobaczenia ich "na żywo". I coś tak czuję, że "Forever" dołączy na stałe do mojego zestawu płyt dodających energii do życia.



Złe Psy - Forever (2002)





P.s
Link i tekst z sieci

wtorek, 22 czerwca 2010

Kocham Cię

Kiedy wczoraj, po długim nie słuchaniu, włączyłam starą płytę Chłopców z Placu Broni, "O Ela" i w skupieniu jej wysłuchałam to na chwilę zaniemówiłam. Z wypiekami na twarzy sięgnęłam po kolejną i kolejną zatrzymawszy się na "Uśmiechnij się". Niemal wszystkie piosenki wywołały u mnie podobna reakcję, gesia skórke i ciarki.
Pierwsza ich piosenka jaką usłyszałam, Aeroplan, cała pierwsza płyta i druga "Krzyż" podobały mi się bardzo, takie rock'n'rollowe wesołe granie ale późniejsze już za bardzo słodkie balladowe, romantyczne trochę drażniły moją zbuntowaną duszę. Dziś jednak wszystko nabiera innego sensu i żałuję z całego serca, że dopiero teraz.
Bogdan Łyszkiewicz nie śpiewał o niczym innym jak tylko o kochaniu, o odchodzeniu, o wyzwoleniu, o Miłości najwyższej o Bogu. (Bog-dan). Jest w nim coś magicznego, mistycznego wręcz i nie potrafilibyśmy przytoczyć wszystkich tytułów piosenek i cytatów, w których śpiewa o śmierci, która jest przecież przeciwnością miłości a zarazem wyzwoleniem i Miłością najwyższą.
Mnie najbardziej wzruszył fragment:
"gdzieś na skrzyżowaniu ulic
na wszechświata końcu dróg
będę kochał cię jak Bóg"
Jeżeli ich muzyka mieści się choć odrobinkę w ramach gustu muzycznego kierownika to bardzo bym prosiła o jakieś wspomnienia i oddania pamięci przez umieszczenie Chłopców z Placu Broni na blogu, bądź co bądź to przecież kawał polskiej muzyki i jeżeli ja ich lubię to i na pewno PiotrK również. A jeżeli nie to proszę o odpowiedź i osobiste wyjasnienie mi dlaczego.
agnieszka kruszewska


Dziesięć lat temu w wypadku samochodowym zginął Bogdan Łyszkiewicz lider krakowskiej grupy "Chłopcy z Placu Broni". Miał niezaprzeczalny talent tworzenia prostych, melodyjnych, wpadających w ucho piosenek, słuchanych z przyjemnością przez sześcio i sześćdziesięciolatków.
Mimo to nigdy nie gonił za sławą i popularnością a o swojej twórczości mówił następująco :
-Mam do tego, po prostu podejście amatora - nie jestem stuprocentowym zawodowym kompozytorem. Piosenki "pojawiają się" w moim życiu - nie są robione na siłę.
Pozostawił po sobie wiele przebojów którymi zachwycamy się od lat. Zwykł o sobie mówić że jest ostatnim polskim hippisem.


Grupa "Chłopcy z Placu Broni" została założona w 1987 roku przez Bogdana Łyszkiewicza. Nazwa zespołu nawiązuje do książki "Chłopcy z Placu Broni" Ferenca Molnara. Członkami grupy byli m.in.: Jarosław Kisiński (gitara), Jacek Królik (gitara), Piotr Kruk (gitara), Dariusz Adamczyk "Franz Dreadhunter" (gitara basowa), Wojciech Namaczyński (perkusja). Łyszkiewicz był zarówno kompozytorem i wokalistą, jak i tekściarzem. Najczęstszym tematem pisanych przez niego utworów była miłość.
Historię powstania nazwy Łyszkiewicz przedstawił w słowach:
"Jeździliśmy długo autobusem z basistą Waldkiem Raźnym i każda kolejna wymyślona przez nas nazwa wywoływała u nas parkosyzmy śmiechu. Pewnego dnia żarty się skończyły, bo zadzwonił menedżer, który poinformował nas, że będziemy grać koncert i trzeba było wymyślić nazwę. Dlatego rzuciłem coś bez zastanowienia".
Po miesiącu muzycy nagrali w studiu Ojców Jezuitów w Krakowie kasetę demo, na podstawie której Kora (Maanam) zarekomendowała zespół do konkursu festiwalu jarocińskiego (był to jedyny rok w historii tego festiwalu, kiedy wykonawca mógł wziąć udział w konkursie bez przesłuchań wstępnych, a z poręki znanego muzyka). W Jarocinie Chłopcy z Placu Broni, z Jarosławem Kisińskim (g, Sztywny Pal Azji) w składzie, znaleźli się w "złotej dziesiątce" porywając publiczność prostą, bezpretensjonalną muzyką o "pozytywnym przekazie". Pierwsze profesjonalne nagrania Chłopcy z Placu Broni zawdzięczają jednak Bożenie Sitek z Rozgłośni Harcerskiej. Podczas tej debiutanckiej sesji zespół nagrał piosenkę "Aeroplan" oraz największy przebój "O! Ela". O sztandarowym utworze Łyszkiewicz powiedział w 1992 roku w wywiadzie dla "Gazety Krakowskiej".
- "Ela" była dowcipem, żartem, ale tzw. fachowcy potraktowali to bardzo poważnie. Mnie wzięli za faceta, który przeżył w życiu poważny szok i będąc jak najbardziej szczery opisał swoje przeżycia- śmieje się Łyszkiewicz.
- Był to żart, przy pomocy którego można było zarobić i pobawić się.
Przez dwa kolejne lata Łyszkiewicz i spółka święcili triumfy występując w Jarocinie (1988-91), na Rock Opolu (1988-91), Muzycznym Campingu w Brodnicy (1988) i biorąc udział w trasach Krajowej Sceny Młodzieżowej. Szczególny entuzjazm wywołali w roku 1988 w Jarocinie i Brodnicy, gdzie publiczność długo nie chciała ich wypuścić ze sceny. W tym czasie przez zespół przewinęło się aż około dwudziestu muzyków, a wśród jego gości znalazł się znakomity gitarzysta Dżemu, Jerzy Styczyński. Debiutancka płyta zatytułowana "O! Ela" ukazała się w 1990 roku nakładem wydawnictwa Polton. W nagraniu, którego dokonano na początku roku w studiu w Izabelinie, udział wzięli: Łyszkiewicz, Wojciech Namaczyński (perkusja), Paweł Nazimek (syntezator), Marek Siegmund (gitara) i Krzysztof Zawadka. Na płycie znalazły się m.in. piosenki "Kiedy już będę dobrym człowiekiem" i "Chory kraj" oraz utwór do tekstu Wiesława Dymnego "Chwalcie potęgę pieniądza".
- Pamiętam zdarzenie, gdy spacerując po Krakowie w okolicy Rynku zauważyliśmy Annę Dymną - wspominał Zawadka.
- Pracowaliśmy wówczas nad pierwszą płytą Chłopców z Placu Broni i "na tapecie" była muzyka z fragmentami wiersza Wiesława Dymnego. Bogdan "bez pardonu" ruszył do akcji. Pięknie nas przedstawił i w kilku słowach wyłożył sprawę. Pani Anna nie zastanawiając się ani chwili wyraziła zgodę na użycie tekstu jej męża.

Druga płyta "Krzyż" (1991) została zarejestrowana w Krakowie w Teatrze Stu. Nagrywali ją: Łyszkiwicz, Namaczyński, Piotr Kruk (gitara) i Piotr Dariusz Adamczyk "Franz Dreadhunter" (gitara basowa). Chłopcy z Placu Broni wykorzystali tym razem teksty innego poety, Rafała Wojaczka. Dwa kolejne albumy powstały dla wytwórni MJM Music, późniejszej Sony Music Polska, co zapewniło wydawnictwu należytą promocję a tym samym sprzedaż przekraczającą 100 tysięcy egzemplarzy. W nagraniu wydawnictwa "Kocham Cię" (1993) Łyszkiewicza, Adamczyka, Jacka Królika (gitara) i Artura Marlika (perkusja) wsparli m.in. Jan Borysewicz, John Porter i Kostek Yoriadis. Płyta cieszyła się sporym powodzeniem. W roku 1993 Chłopcy z Placu Broni wystąpili na koncercie Rock FAMA w Świnoujściu, a fragment tego występu trafił na kasetę "Rock FAMA '93". Na jesieni dali akustyczny koncert w studiu Radia Łódź nakręcony dla potrzeb telewizji oraz rok później wydany na płycie "Piosenki dla dzieci od lat 5 do 155". Zgodnie z prawidłami formuły "bez prądu", grupa zmieniła aranżację wykonywanych wówczas utworów, wprowadzając fortepian i instrumenty smyczkowe. Pod koniec roku 1995 doszło do bardzo ostrego sporu między Łyszkiewiczem a wytwórnią MJM, spowodowanym oddaniem innemu wykonawcy związanemu z firmą, grupie Human, piosenki "Kochaj" autorstwa lidera Chłopców z Placu Broni (na płycie jego zespołu wydanej dopiero później). Efektem tego konfliktu było rozpoczęcie współpracy przez Chłopców z kolejnym wydawcą, tym razem Koch International.
Właśnie nakładem tej wytwórni w Dzień Kobiet 1996 ukazał się kolejny album grupy, noszący tytuł "Uśmiechnij się!". Na albumie zadebiutowali nowi muzycy Siergiej Pieriekriestow (g) i Grzegorz Schneider (dr; eks-Homo Twist), gościnnie zagrał na instrumentach klawiszowych realizator dźwięku Rafał Paczkowski, pojawiła się też orkiestra smyczkowa.
W 1998 roku ukazał się koncertowy album Chłopców Z Placu Broni zatytułowany "Gold".
Kolejny album ukazał się w 2000 roku. Płyta zatytułowana "Polska" została nagrana z Andrzejem Bańką na gitarze i Mateuszem Misiorem na perkusji.. z tego albumu pochodzi "Piosenka piłkarska", która stała się hymnem polskiej reprezentacji podczas eliminacji do Mistrzostw Europy 2000.
23 czerwca 2000 roku zdarzył się tragiczny wypadek samochodowy, w którym śmierć poniósł Łyszkiewicz.
Oznaczało to koniec Chłopców z Placu Broni. W jednym z ostatnich wywiadów lider Chłopców z Placu Broni powiedział:
"Wydaje mi się, że bardzo wiele tracą ci ludzie, którzy wstydzą się swoich uczuć albo też nie potrafią ich wyrazić, nazwać".
Po 5 latach powstała strona internetowa poświęcona muzykowi -http://bogdanlyszkiewicz.pl/
Na witrynie można znaleźć m.in. wspomnienia o muzyku, którymi dzielą się jego koledzy z branży, jak chociażby Marek Piekarczyk (TSA), Wojciech Waglewski (Voo Voo), Robert Gawliński (Wilki) czy Zbigniew Hołdys. Łyszkiewicza często nazywano polskim Johnem Lenonem, ze względu na charakterystyczną fryzurę i okulary. Artysta nie taił, iż twórczość zespołu The Beatles stanowi dla niego niewyczerpane źródło inspiracji.
- Lennon był postacią wybitną, motorem rocka - mówił o swoim idoli.
- Miał w sobie nie tylko bogactwo pomysłów, ale też ogromną wolę zamieniania ich w konkretne dźwięki. Wystarczy posłuchać "Imagine". Twórczość Lennona nie jest jeszcze doceniona, a szkoda.
W czerwcu 2009 roku w Olsztynie koło Częstochowy zorganizowano I Festiwal Muzyczny Pamięci Bogdana Łyszkiewicza. W imprezie udział wzięli m.in. Odział Zamknięty, Mafia, Sztywny Pal Azji, Golden Life. Czy będzie kontynuacja ? Niewiadomo.


O! Ela (1990)

KLIK


Krzyż (1991)


01.Krzyż
02.Number 7
03.Hare Krisna
04.Wystarczy być
05.Chłopcy i dziewczyna
06.Kocham cię
07.Zawsze będę kochał cię jak nikt
08.Naprawić świat
09.Jesteśmy nieśmiertelni

KLIK


Kocham Cię (1993)


01.Aeroplan
02.Widziałem Ją Jeden Raz
03.Ty Nie Mów Nic
04.O! Ela
05.Gwiazdy Spadają Z Nieba
06.Kocham Cię
07.Niech Spadnie Deszcz
08.Dzisiaj To Możesz Być Ty
09.Zdjęcie
10.Jezioro Szczęścia
11.Miasto N.Y.C. (Instr.)

KLIK


Piosenki dla dzieci od lat 5 do 155 (1994)


01 - Szukałem Ciebie
02 - Jestem niewolnikiem
03 - Kiedy już będę dobrym człowiekiem
04 - Gwiazdy spadają z nieba
05 - Kocham wolność
06 - Dzisiaj to możesz być Ty
07 - Kocham Cie
08 - Jesteśmy nieśmiertelni
09 - Jezioro szcześcia
10 - Wczoraj
11 - Spoko spoko Orinoko
12 - To koniec
13 - Bis

KLIK


Uśmiechnij się (1995)


KLIK


Polska (2000)


KLIK

Linki i tekst z sieci.
hasło: marog

niedziela, 20 czerwca 2010

Sex

Ponieważ jesteśmy przy TSA , więc nie sposób nie przypomnieć płyty którą nagrał Marek Piekarczyk w okresie gdy w jego macierzystej grupie nie działo się zbyt dobrze. W czerwcu 1989 roku po incydencie w katowickim "Spodku" Piekarczyk odchodzi z TSA. Z końcem roku postanowia założyć własny band i dać w ten sposób upust osobistym aspiracją muzycznym. W tym celu zaprosił do współpracy grupę Crazy Power ze swojego rodzinnego miasta Bochni , która zmienia nazwę na Balls Power. W 1990 roku nagrywają jedyną płytę nosząca tytuł "Xes"; Piekarczyk jest jej producentem a także autorem tekstów i współkompozytorem większości utworów. W tym samym roku dają serię koncertów w kraju , zaliczając również festiwal w Jarocinie. Po reaktywowaniu TSA z Andrzejem Nowakiem i Markiem Piekarczykiem w 1991 roku , grupa umiera "śmiercią naturalną" a część muzyków z Balls Power zasila nowe TSA.

W "Tylko Rock" znalazłem recenzję tej płyty napisaną przez Wiesława Królikowskiego, którą zamieszczam poniżej.




Marek Piekarczyk i Balls Power (1991)